Nieuwe Zin

Uitgelicht

De wereld ligt aan je voeten…… auw!

Tja, als professioneel keuzebegeleider is het soms zelf ook lastig kiezen. De ‘kies-pijn’ betrof hier vooral het nieuws; welke berichtgeving geef ik wat meer aandacht en wat laat ik links liggen. De glorieuze overwinning van IJsland op Engeland kón ik simpelweg niet negeren. Prachtig. Waar een ‘groot’ land (Engeland - met de ‘duurste’ competitie ter wereld) al niet klein in kon zijn.

Er was echter nog een ander bericht wat vrijwel direct op mijn lachspieren werkte. De titel luidde: ‘Amerikanen trappen er weer in, hete kolen doen pijn’.

Wat bleek? Een zelfverklaarde ‘motivatiegoeroe’ (de Amerikaanse variant van Emile Ratel…nog wat?) moedigde een groep angsthazen in Dallas aan om over hete kolen te lopen, om zo hun angst te overwinnen. Tja, daar sta je dan als goed betalende bangerik, waarschijnlijk aangemoedigd door leuzen waar ze in Amerika goed in zijn; ‘Yes YOU can’. Straks ben je ‘er’ overheen; je angst voor spinnen, tunnels of knoflook (echt, het bestaat) behoort voorgoed tot het verleden (vooropgesteld, dat gun ik de mensen in kwestie van harte). Maar, eerst nog even over die kolen heen. De wereld (letterlijk) ligt aan je voeten….

Het resultaat: meer dan dertig mensen liepen brandwonden op. Auw! Ik weet niet of de deelnemers hun geld hebben durven terugvragen…

Wat is hier nu het punt? Wat trok mijn aandacht? Hoe vaak verleiden we niet vooral jongeren met slogans als: “Kies voor jezelf”, “Become a hero”, “Het mooiste wat je kunt worden is jezelf” en vooral “De wereld ligt aan je voeten.” Niets mis mee, zo op het eerste gezicht. Allemaal positieve boodschappen, toch?

Nu ik me in de wereld van loopbaan- en keuzebegeleiding begeef is enige (zelf-) reflectie wel op z’n plaats, niet? Want ook ík beweer dat motivatie de sleutel is voor een succesvolle loopbaan. En ook ík vind dat je je ‘maximaal’ moet kunnen ontplooien. Maar, dat maakt mij niet tot een ‘motivatiegoeroe’ (wat dat ook mag zijn…) die beweert dat je jíj hét kunt máken.

Er schuurt wat mij betreft dan ook iets met betrekking tot het genoemde incident. Het bijna ‘kant-en-klare maakbaarheidsidee’ (je KUNT je angst overwinnen, als je maar wilt,) zoals bij het voorval in Dallas, én zoals dat ons wordt voorgespiegeld in de samenleving, spreekt me allerminst aan. ‘Succes is een keuze’, hoorde ik eens een wat brallerige jonge zakenman op televisie beweren.

Dus: als je maar hard genoeg werkt, sleutelt aan jezelf, als je maar genoeg wilt, dan kun je (bijna) alles worden, zo lijkt het. Zijn we niet steeds meer uit op ‘faam’, op een eindbestemming, die uiteindelijk op vrijwel niets gebaseerd is en die even vluchtig zal blijken als het zo snel mogelijk lopen over die gloeiendhete kolen? En worden we juist daar niet, op de langere termijn on-gelukkig van? Want het blijkt uiteindelijk mogelijk allemaal toch niet zo rooskleurig te zijn als ons werd voorgehouden…?

Voor alle duidelijkheid; hoewel ik, net als Anton Philips en onze Stichting Emergo, geloof in de kracht van motivatie, geloof ik minder in het idee van de maakbare mens, zoals hierboven beschreven.

De huidige tijdgeest doet ons geloven dat we allemaal op het ‘schild’ gehesen kunnen worden, dat er voor iedereen een podium is waarop we kunnen schitteren. Dát lijkt tegenwoordig vooral onze eindbestemming. De wereld ligt immers aan onze voeten? Toch weten de meeste mensen pas waar ze naar op weg waren als ze ergens aangekomen zijn.

En ja, ik geloof in natuurlijke aanleg en een bepaalde mate van begaafdheid. Ik geloof ook in het potentieel van (jonge) mensen én in het ‘maximaliseren’ ervan, alhoewel ik dat laatste wat wil nuanceren. Maximaliseren van potentieel zou ik eerder omschrijven als het ‘zo passend mogelijk maken van de kwaliteiten van de jongere/student/professional bij de juiste studie/functie of organisatie. En met dat ‘passend’ maken zei Anton Philips recent zo treffend: “we kijken vaak wel naar de functie, maar te weinig naar de mens die de functie bekleedt."
Hoewel motivatie wel de ‘motor’ is die de boel in beweging brengt, draaiende houdt én energie geeft, onderscheidt Stichting Emergo zich van andere visies die wél van dat maakbaarheidsidee uitgaan; het idee dat we alles kunnen bereiken wat we willen, als we daar maar hard genoeg ons best voor doen. Alsof er een eindstation is waarin iedereen ‘het’ gemaakt zal hebben. Er is volgens mij een veel relevantere vraag te stellen m.b.t. je studie of loopbaan (en niet te vergeten; je privé-leven). Die luidt als volgt: “ben je tot je recht gekomen?” En dat is waar ik me, samen met Stichting Emergo, op richt.

Het vergt dan ook grote behoedzaamheid om met (jonge) mensen om te gaan en hen te helpen hun talenten te ontdekken. Er is niks op tegen om te excelleren op een bepaald terrein, maar wél binnen de mogelijkheden die je hebt én in situaties waarin je tot je recht komt. Situaties waarin je erkend en gékend wordt. En dát is waar ik, als motivatie-analist en keuzebegeleider, naar op zoek ben. Wat drijft jou, waar kom je keer op keer je bed weer voor uit en wat geeft je een gevoel van tevredenheid? Kortom: ik onderzoek je ‘gemotiveerde’ kant.

Niet omdat alles in je studie of werk ‘leuk’ moet zijn (ook zo’n credo), maar om je te helpen tot je recht te komen. En hoe weet je dat nu, wanneer je tot je recht komt, zul je je misschien afvragen? Wel, dát is (al op vrij jonge leeftijd – vanaf je vijftiende) te onderzoeken én in kaart te brengen. En dan zit het ‘m, zoals een cliënt van me recent zei: "vaak in van die kleine, ongrijpbare en subtiele dingen; dingen waarvan je eigenlijk geneigd bent die snel over het hoofd te zien.” Kortom: de wereld ligt niet áán je voeten. ‘Het’, wat dat ook mag zijn, ligt vlak vóór je voeten… Als je maar goed kijkt. Ik help je om juist dát, die details, naar boven te halen. Ik breng in kaart (alle details vormen samen een subtiel patroon) hoe jij het beste tot je recht kan komen. En dat? Dat doet nooit pijn! Hete kolen daarentegen wel...



blog comments powered by Disqus
© 2016 - 2017 | Alle rechten voorbehouden aan NieuweZin te Dalfsen